Londyńczycy nieustannie narzekają na transport publiczny. Brak klimatyzowanego metra, liczne awarie, zbyt drogie bilety – to najczęściej pojawiające się zarzuty. Ludzie złorzeczą, ale – nie mając innego wyboru – korzystają z miejskiej komunikacji.
Każdego dnia londyńskie metro przewozi 3 miliony pasażerów, autobusy – dwa razy więcej. Te tłumy nie tylko widać, ale przy obecnych upałach także, niestety, czuć. Woń pasażerów uzupełniana zapachami indyjskiego curry, tureckiego kebabu, chińskiego makaronu tudzież jamajskiej potrawki z kurczaka tworzą klimat, którego na próżno szukać chociażby w metrze w Warszawie. Zapowiada się jednak, że metro nad Tamizą będzie jeszcze bardziej klimatyczne (nie mylić z klimatyzowanym).
Na zlecenie Transport for London Jeremy Deller przygotował zbiór słynnych maksym, które w zamierzeniu pomysłodawców akcji mają „tchnąć w podróż więcej humanizmu i sprawić, że stanie się ona ciekawsza”. Deller – niezależny artysta, autor filmów i spektakularnych happeningów, laureat prestiżowej Nagrody Turnera – sięgnął m.in. po Jean-Paula Sartre'a, Mahatmę Gandhiego, Alberta Einsteina, Thomasa Fullera, Paula Cezara.
Użytkownicy metra (gwoli ścisłości na razie tylko ma jednej linii) usłyszeć mogą motorniczego, który do komunikatu o opóźnieniu z atencją doda jakże adekwatny aforyzm: „W życiu chodzi o coś więcej niż o zwiększanie jego tempa”. Oczekiwanie nie tylko nie będzie już uciążliwe, ale co ważniejsze nabierze i sensu.
W zatłoczonych i dusznych wagonikach dowiemy się również, że „Żyjemy w tęczy chaosu” oraz, że „Potknięcie może zapobiec upadkowi”. W podziemnej kolejce nie mogło również zabraknąć zapewnienia, że „Piekło to inni”.
Odpowiedzialna za ten projekt Sally Shaw podkreśla, że ma on na celu „poprawę codziennych interakcji”. „Chyba wszyscy mają własne przemyślenia podczas podróży” – zauważyła błyskotliwie. Sądząc po minach pasażerów, zwłaszcza tych w godzinach szczytu, można śmiało stwierdzić, że pani Shaw się nie pomyliła – przemyśleń w metrze nie brakuje. Podarujmy sobie jednak ich cytowanie, zaglądają tu bowiem także i osoby niepełnoletnie…
Każdy motorniczy na Piccadilly line zaopatrzony już został w elegancko wydane książeczki z filozoficznymi maksymami. Obok sztampowych komunikatów, w głośnikach rozbrzmiewać będą teraz także i aforyzmy, które po niedługim czasie również staną się sztampowe (książeczka nie jest zbyt obszerna). Szkoda, bo pomysł, by pasażerom towarzyszyły nie tylko mechanicznie odczytywane informacje, wydaje mi się więcej niż dobry. Cały urok pryska jednak, gdy wszystko przybiera formalno-urzędniczą formę z nakazami i wytycznymi.
Do dziś doskonale pamiętam jak przed kilkoma miesiącami, maszynista jednego z londyńskich pociągów witał zaspanych podróżnych (w tym i TatęOliwki) w taki oto sposób: „Panie i Panowie! Za oknem widzę już słońce! Zapowiada się piękny, bezdeszczowy dzień. Spójrzcie w niebo i uśmiechnijcie się. Dobrego dnia!”. W pociągu zapanowało radosne poruszenie. Ludzie uśmiechali się do siebie, wesoło komentowali ten jakże niespodziewany i nieformalny komunikat.
Filozoficzne aforyzmy w metrze to naprawdę interesująca inicjatywa. Forma, w którą została ubrana trąci mi jednak bareizmem. W filmie „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?” pasażerowie słyszą komunikat:
„Uwaga, uwaga... Zawiadamia się uprzejmie, że ze względu na wystawę plakatu kolejowego ‘Podróż koleją skraca czas’ dworzec będzie nieczynny do odwołania. Wszystkim pasażerom życzymy przyjemnej podróży.”W Londynie będzie podobnie – też będą życzyć nam przyjemnej podróży. Zgodnie z regulaminem, przepisami i książeczką z mądrymi cytatami.
Posty
